2013: we waren met 500 en we stonden voor de deuren van het Russische consulaat, hier in Antwerpen en we zoenden erop los. Op de stoep van de lakeien van Poetin en in het licht van hun haatdragende ‘homopropagandawetten’.

Maar we waren ook bezorgd. Want wij wisten: dit is geen eindpunt. Wat begon met homopropagandawetten en concentratiekampen in Tsjetsjenië, werd een brutale, uitzichtloze oorlog, met dagelijks bombardementen, met verwoeste steden, dorpen en levens.

En vergis u niet: dit zijn geen losstaande feiten. Het zijn hoofdstukken van hetzelfde verhaal.

Want het zijn altijd eerst de vrouwen, de mensen van kleur, de queers, die eraan moeten geloven.

En uiteindelijk al de rest. Wie de opkomst van autoritaire regimes bestudeert, herkent altijd de ongemakkelijke regelmaat van dit patroon. Het zoeken naar een zondebok. De logica van de ontmenselijking. We zien het in Rusland, in Hongarije, in Italië en in Amerika.

Al is er misschien één uitzondering op de regel. Israël.

Geen propagandawetten, maar jarenlange pinkwashing. LGBTQ-rechten als schijnbaar bewijs van beschaving, terwijl in de schaduw de bezetting doorging.

Tot het eindigde in genocide, in geweld op ongeziene schaal.

Opnieuw: geen losstaande feiten. Maar hoofdstukken in hetzelfde verhaal.

Ook daarom trekken wij ons het lot van de Palestijnen aan. Omdat wij als queer gemeenschap weten wat het betekent om onzichtbaar gemaakt te worden, om niet te mogen bestaan in de ogen van een regime.

Dat geeft ons geen monopolie op pijn.

Maar hopelijk wel een kompas voor solidariteit. Wie kiest voor mensenrechten draait niet met de wind, maar zet koers naar waardigheid voor iedereen.

Vorig jaar, in onze stad, tijdens onze Pride, stond Voorpost langs het parcours, met een spandoek vol boodschappen die het herhalen niet waard zijn, met een kleine delegatie onruststokers, maar vooral: met toestemming van de stad. Een stad met een waarnemend burgemeester die dezelfde tweegender-ideologie aanhangt.

Het leidde tot de arrestatie van 17 queers op hun eigen parade.

Dat was geen toevallige provocatie van een handvol mensen. Dat is onderdeel van een gecoördineerde, dik gefinancierde politieke agenda die zich door heel Europa beweegt.

En als die strategie tegen de Scheldekaaien aanklotst, is dit het moment waarop een stad moet weten waar ze staat.

Daarom de vraag: welk verhaal wil deze stad schrijven? Welke vlaggen wil deze stad laten wapperen aan het stadhuis? Welke stedenbanden gaat deze stad aan? En welke verbreekt ze? Wat wordt er geladen en gelost in haar haven? En hoeveel moed heeft deze stad om te stoppen met economische excuses en al haar opties écht te gebruiken, om moeilijke gesprekken te voeren over vrijheid, over het simpele recht om te bestaan?

Een stad kan een sleutelrol spelen als het gaat om vrijheid. Want het is hier, in de stad, dat mensen, elk met hun verhaal, moeten samenleven. Steden hebben de vinger aan de pols van een samenleving die zoekt naar alle mogelijke manieren om zichzelf te kunnen zijn.

Wil Antwerpen die veilige haven zijn? Niet alleen in haar feesten, maar ook, en vooral, in haar beslissingen. Welke delegaties ze verwelkomt. En welke handen zij schudt. Welke manifestaties ze toelaat.

Voorpost op de Pride, een Israëlische vlag aan het stadhuis, het Centrum voor Genderzorg dat tijdens Pride niet mocht zeggen dat het bestond. Dat is geen neutraal beleid. Dat zijn keuzes.

We dromen nog steeds van een ander strand, van een andere stad.*

Een stad die opkomt voor al haar bewoners, mensen die hier veiligheid en een thuis zoeken die de straat op gaan en gewoon zichzelf willen zijn ♥

* Verwijst naar de leuze van de Rooie Vlinder: 'Wij vragen geen plaatsje onder de zon, wij willen een ander strand.' Ze vroegen geen tolerantie binnen de bestaande samenleving, maar bevrijding: een andere samenleving.